Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αφήγηση μιας ιστορίας μάρκετινγκ στη νέα ψηφιακή εποχή

γράφει ο Πάνος Τσαγκαράκης

Όλοι όσοι ασχολούμαστε με το μάρκετινγκ σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να αναρωτηθούμε: έχουμε πραγματικά μια ξεκάθαρη ιστορία να πούμε στους ανθρώπους που να αντηχεί σε όλο τον κυβερνοχώρο; Ή αισθανόμαστε ότι η ιστορία που λέμε, δεν κατορθώνει να μπει στο μυαλό και τις καρδιές των ανθρώπων στους οποίους απευθυνόμαστε;

Ακόμα και αν το μάρκετινγκ φτάνει όλο και ψηλότερα, με τις δυνατότητες μέτρησης που του προσφέρει η ψηφιακή τεχνολογία, η σημασία της ιστορίας δεν έχει μειωθεί. Αλλά οι τρόποι για να την αφηγηθούμε μεταμορφώνονται συνεχώς, καθώς η αφήγηση περιλαμβάνει πλουσιότερες ψηφιακές αλληλεπιδράσεις, και οι φορητές συσκευές γίνονται όλο και πιο ισχυρά εργαλεία επικοινωνίας. Σε αυτόν τον κόσμο, η δημιουργικότητα είναι σε μεγαλύτερη ζήτηση από ποτέ.

Η διαφήμιση "Αγαπητή Sophie" της
Google είναι ένα παράδειγμα σύγχρονης μορφής τέχνης. Αφηγείται την ιστορία ενός πατέρα που γράφει στην κόρη του που μεγαλώνει, αποδεικνύοντας με την αφήγηση πόσο η αναζήτηση της Google, το Gmail και το YouTube μπορεί να είναι τα νέα κανάλια της ανθρώπινης συνδεσιμότητας. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το spot της P & G “Pick Them Back Up” για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι, που είναι μέρος της συνεχιζόμενης καμπάνιας “Thank You, Mom”. Πρόκειται για μια συγκινητική ιστορία που αναφέρεται στις μητέρες που βρίσκονται πάντα εκεί που τους χρειάζονται τα παιδιά τους, στηρίζοντάς τα όλα τα χρόνια της σκληρής προπόνησης, σηκώνοντάς τα όταν πέφτουν, και που αξίζει να θεωρούνται αφανείς ηρωίδες. Είναι δύσκολο να παρακολουθήσει κάποιος αυτές τις διαφημίσεις και να μη συγκινηθεί κάπως.

Το πρόσφατο λανσάρισμα του νέου αρώματος Chanel Νο 5, προσφέρει ένα καλό παράδειγμα για το πώς οι ιστορίες εξελίσσονται πέρα ​​από τα παραδοσιακά βίντεο. Πάνω από μια δεκαετία μετά την πρώτη τους συνεργασία, ο Karl Lagerfeld του οίκου Chanel συνεργάστηκε ξανά με τον σκηνοθέτη Baz Luhrmann για την παραγωγή μιας ταινίας μικρού μήκους, για μια γυναίκα της οποίας ο τρόπος ζωής ενσαρκώνει τη μάρκα. Ο τίτλος της είναι “The one that I want” και πρωταγωνιστεί το μοντέλο Gisele Bündchen, η οποία προβάλει το άρωμα, μαζί με ρούχα και άλλα προϊόντα της Chanel. Πέρα από την ίδια την ταινία, μια σειρά από βίντεο επεκτείνει την καμπάνια στο YouTube με αποσπάσματα για την παραγωγή της ταινίας, συνεντεύξεις με τον σκηνοθέτη Luhrmann, σκηνές από το στούντιο Chanel όπου γυρίστηκαν τα έργα, και άλλα. Όλο αυτό έχει σχεδιαστεί για να ενισχύσει το μήνυμα του τρόπου ζωής του αρώματος με τέτοιο τρόπο που η παραδοσιακή τηλεόραση και η έντυπη διαφήμιση δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν.

Τα νέα μέσα αφαιρούν από τους marketers τη δυνατότητα ελέγχου της ιστορίας, όσο οι ψηφιακές αλληλεπιδράσεις με τους πελάτες γίνονται πιο συχνές. Οι πελάτες θέλουν να αλληλεπιδρούν με τις ιστορίες των προϊόντων και να τις τροποποιούν στα social media. Το να ακολουθείς τους κανόνες σε μια ιστορία, που κάποτε μας έκαναν να αισθανόμαστε άνετα, δεν είναι πλέον εφικτό. Τα προγράμματα στα κοινωνικά δίκτυα απορροφούν το μεγαλύτερο μερίδιο από τους περισσότερους προϋπολογισμούς μάρκετινγκ. Πολλές μεγάλες εταιρείες καταναλωτικών προϊόντων χρησιμοποιούν κέντρα αλληλεπίδρασης για να παρακολουθούν και να συμμετέχουν στις συζητήσεις που γίνονται στα κοινωνικά δίκτυα, ενώ μερικές φορές προωθούν αυτές τις συζητήσεις στα corporate social-media δίκτυα.

Η διαχείριση των θεμάτων αυτών από τις διαφημιστικές εταιρίες επίσης, είναι ένα σημαντικό κομμάτι του παζλ. Η σπανιότητα των ταλέντων, η εξελισσόμενη ψηφιακή αφήγηση, αλλά και οι ακαμψίες στην αντίληψη των διαφημιστικών, έχουν ανοίξει νέες συζητήσεις σχετικά με τους καλύτερους τρόπους προσέγγισης της δημιουργικότητας. Ορισμένες εταιρείες, όπως η Chanel, ενισχύουν τον έλεγχό τους στην ιστορία με συμπληρωματικό ψηφιακό περιεχόμενο. Άλλοι παγκόσμιοι ηγέτες μάρκετινγκ επιλέγουν η περαιτέρω ανάπτυξη μιας ιστορίας να γίνεται από τα δικά τους εσωτερικά ταλέντα, ιδιαίτερα όταν χρειάζεται ελαφρύτερο περιεχόμενο στο μήνυμα για τα κοινωνικά δίκτυα. Οι διαφημιστικές εταιρίες ανταποκρίνονται θετικά. Πολλές από αυτές αποκτούν περισσότερα ταλέντα στην ψηφιακή τεχνολογία και εργάζονται για να καταρρίψουν και να ξεπεράσουν αντιλήψεις ότι προσανατολίζονται σε μεγαλύτερες παραγωγές, ή ότι στερούνται δεξιότητες για την αφήγηση ιστοριών, και τον χειρισμό νέου ψηφιακού περιεχομένου με ευέλικτο και πιο ολοκληρωμένο τρόπο.

Όλα αυτά είναι πολύ ρευστά, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι του μάρκετινγκ στις επιχειρήσεις, που δεν θέτουν θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο των διαφημιστικών εταιριών και την προσαρμογή και κυρίως την ευθυγράμμιση των εσωτερικών ομάδων μάρκετινγκ με τις διαφημιστικές εταιρίες, αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να μείνουν πίσω.


Πηγή:www.reporter.gr

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί δουλεύουμε τόσο πολύ;

Γράφει η Ελένη Χελιώτη Το 2013, μία Γιαπωνέζα δημοσιογράφος ειδήσεων ονόματι Miwa Sado πέθανε ξαφνικά, αμέσως μετά την κάλυψη δύο συνεχόμενων εκλογών. Μια έρευνα από κυβερνητικούς αξιωματούχους κατηγοριοποίησε την τραγωδία ως karoshi, θάνατος, δηλαδή, από υπερκόπωση. Η Sado είχε συμπληρώσει 159 ώρες επίσημων υπερωριών τον προηγούμενο μήνα. Όταν βρέθηκε το πτώμα της, κρατούσε ακόμα στα χέρια της το κινητό της τηλέφωνο. Όπως αναλύει ο ανθρωπολόγος James Suzman στο πρόσφατο βιβλίο του, «Work: A History of How We Spend Our Time», η ιστορία της Sado και το φαινόμενο karoshi αναδεικνύουν τους κινδύνους μιας μεταβιομηχανικής οικονομίας στην οποία τόσο η διαθέσιμη εργασία όσο και οι φιλοδοξίες μας έχουν γίνει ουσιαστικά άπειρες. «Από τότε που μερικοί από τους προγόνους μας αντικατέστησαν τα τόξα τους και τα σκαπτικά μπαστούνια με άροτρα και σκαπάνες, ο θάνατος από την υπερβολική εργασία έγινε εφικτός», γράφει ο Suzman. Αλλά, όπως διευκρινίζει, «αυτό που οδήγησε τους ομοϊδεάτες της Miwa Sado στ...

Τι δώρο έκαναν οι Κρητικοί στην Έλενα Παπαρίζου;

Το συμβολικό δώρο που έκαναν οι Κρητικοί στην Έλενα Παπαρίζου και την συγκίνησε Οι δεσμοί της Έλενας Παπαρίζου με την Κρήτη είναι ισχυροί! Η αγαπημένη τραγουδίστρια μικρών και μεγάλων επισκέπτεται το νησί με κάθε ευκαιρία και οι φίλοι της σε κάθε περιφερειακή ενότητα είναι πάρα πολλοί. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε το γεγονός πως φέτος έχει βρεθεί στο νησί μας για συναυλίες ήδη δυο φορές. Στην αρχή του Καλοκαιριού, τον Ιούνιο,   ουσιαστικά «εγκαινίασε» το συναυλιακό καλοκαίρι με το Ηράκλειο & με χιλιάδες θαυμαστές της να την αποθεώνουν τραγουδώντας μαζί της τραγούδια αγαπημένα. Αλλά και τον Αύγουστο, η Number one βρέθηκε στην Κρήτη με το Λασίθι και τα Χανιά να αποτελούν αυτή τη φορά τον προορισμό της. Η πολυβραβευμένη ερμηνεύτρια έχει και ισχυρό fan club στην Κρήτη! Μάλιστα τα μέλη του της επεφύλαξαν – στην τελευταία της κάθοδο- και μια υπέροχη έκπληξη! Το club αποφάσισε να της κάνει ένα δώρο τόσο συμβολικό όσο και ουσιαστικό! Η Έλενα Παπαρίζου απέκτησε την δική της κα...

"Ο γάιδαρος ο Μένιος" στο "Σπίτι του Πολιτισμού"

Παράσταση για παιδιά Την παιδική παράσταση "Ο γάιδαρος ο Μένιος ο παραχαϊδεμένος" παρουσιάζει το "Μικό Θέατρο", την Παρασκευή 12 Οκτωβρίου στο Σπίτι του Πολιτισμού. Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική παράσταση για παιδιά και γονείς, με θέμα την ανατροφή και τα όρια στη σχέση μητέρας και παιδιού. «Την ιστορία θα σας πω του γάιδαρου του Μένιου, του Μένιου του μονάκριβου του πολυαγαπημένου, που η μαμά του η Φιλιώ του είχε αδυναμία, τέτοιο γαϊδούρι πίστευε, δεν έχει άλλη καμία.

Τοξικό εργασιακό περιβάλλον

  Γράφει η Βογιατζάκη Δέσποινα Οι τοξικοί άνθρωποι υπάρχουν παντού γύρω μας. Θέλοντας να προστατέψουμε τον εαυτό μας σε περίπτωση που θα συναντήσουμε ένα τοξικό άνθρωπο στο προσωπικό μας περιβάλλον, θα προσπαθήσουμε να τον απομακρύνουμε από τη ζωή μας ή να αποστασιοποιηθούμε από αυτόν. Σε περίπτωση που υπάρχει τοξικότητα στο εργασιακό περιβάλλον, είναι πολύ δύσκολο να απομακρυνθούμε από αυτόν τον άνθρωπο είτε πρόκειται για τον εργοδότη ή προϊστάμενο, είτε για συνεργάτη ή συνάδελφο, είτε για τον πελάτη μας.   Η συνύπαρξη με ένα τοξικό άτομο είναι από τις χειρότερες καταστάσεις που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος και γίνεται ακόμα χειρότερη όταν αυτή η κατάσταση βιώνεται σε καθημερινή βάση. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αναφέρουν ότι δέχονται ή έχουν δεχτεί εργασιακό εκφοβισμό και ότι η πρώτη σκέψη που είχαν, ως αντιμετώπιση αυτού, ήταν να παραιτηθούν από την εργασία τους. Η σκέψη της απομάκρυνσης από τον εργασιακό χώρο καλό θα είναι να είναι η έσχατη λύση, μιας...

Γράφοντας την ιστορία του 21ου αιώνα.

Οι εκπρόσωποι των κομμάτων που βρίσκονται στην κυβέρνηση, μας διαβεβαιώνουν συνεχώς ότι το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας θα είναι καταστροφικό για το κοινωνικό σύνολο, χωρίς όμως να κάνουν μια έστω σύντομη περιγραφή κάποιον   συνεπειών. Μάλλον θεωρούν ότι με την τήρηση και εφαρμογή του μνημονίου, όλα κυλούν ομαλά, αγνοώντας τις διαμαρτυρίες των ανθρώπων στους δρόμους, τους ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, αυτούς που δεν έχουν σπίτι να μείνουν, καθώς και το ποσοστό ανεργίας που ανεβαίνει με γοργούς ρυθμούς προς τον τερματισμό.  Το σενάριο έχει ξανά παιχτεί, έχουμε δει και άλλα μνημόνια να εφαρμόζονται, ενώ στην συνέχεια ότι με αγώνα κατορθώνουν οι πολιτικοί να διασώσουν από κάθε μνημόνιο, απλά αποτελεί αναβολή μέχρι το επόμενο. Μήπως πρέπει να αναλογιστούμε εάν η εφαρμογή κάθε φορά ενός νέου και πιο επώδυνου μνημονίου δεν αποτελεί λύση, αλλά μας φέρνει όλο ένα και πιο κοντά στην χρεοκοπία?