ΠΩΣ Η ΦΟΙΤΗΤΟΥΠΟΛΗ ΜΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

Γράφει η Λάμπρινη Παναγοπούλου

Προσπαθώ να καταλάβω πώς γίνεται να αγαπώ τη φοιτητουπόλη μου τόσο πολύ. Να έχω φύγει από εκεί τόσα χρόνια και να νιώθω πως δεν έχω φύγει ούτε μια μέρα. Τι και αν η πόλη αλλάζει, εξελίσσεται, τι και αν τα στέκια αλλάζουν και συχνά χάνονται. Αντιλαμβάνομαι, με μεγάλη μου έκπληξη, ότι αντιμετωπίζω αυτές τις αλλαγές με την ίδια αισιοδοξία και χαρά σαν να έμενα ακόμα εκεί.. και ας πηγαίνω μια στο τόσο, και ας λιγοστεύουν όλο και περισσότερο τα γνωστά πρόσωπα που συναντώ. Ακόμα είμαι και θα είμαι πάντα μέρος αυτής της πόλης! Άσχετα με το πόσο συχνά την επισκέπτομαι!

Αρχικά πίστευα πως αυτή η πόλη είναι κάτι σαν το χωριό μου. Αυτός ο μικρός τόπος που σαν παιδιά περνούσαμε εκεί το πολύ ένα μήνα το χρόνο και αυτόν διακεκομμένο ανάλογα με τις διακοπές του σχολείου. Και όμως ήταν οι πιο αξιομνημόνευτες στιγμές όλου του έτους. Και αυτό γιατί υπήρχε διάχυτο το συναίσθημα της απελευθέρωσης, αφού ήμασταν απαλλαγμένοι από τις συνήθεις υποχρεώσεις και μας δινόταν η ευκαιρία του reboot! Ναι ναι, όπως και στις ηλεκτρονικές συσκευές! Κάναμε επανεκκίνηση ή επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων και βρίσκαμε χωρίς να το καταλάβουμε τις ισορροπίες μας! Πόσες φορές δεν είχαμε ακούσει, με την επιστροφή από το χωριό ή με την έναρξη του νέου σχολικού έτους,την φράση «πω πω πώς μεγάλωσες!» από συγγενείς και γείτονες. Και αναρωτιόμασταν ποια διαφορά βλέπουν. Πόσο δίκιο είχαν όμως? Ακριβώς τότε ήταν που μεγαλώναμε από εμπειρίες και φιλοδοξίες και τα παιδικά μας κορμιά για να τα χωρέσουν όλα αυτά, ψήλωναν!

Έρχεται λοιπόν η ώρα της μετακόμισης στη νέα πόλη. Στην αρχή δε θες να φύγεις από το σπίτι σου, την οικογένειά σου, τους φίλους σου. Ακόμα και αν δε σε τρομάζει η ιδέα ενός νέου περιβάλλοντος, είναι στην ανθρώπινη φύση να αποζητά το οικείο. Τα μαθήματα ξεκινούν, το ίδιο και τα φοιτητικά πάρτι(!) και σχεδόν αυτόματα δημιουργείς τη νέα σου οικογένεια. Μαζί της θα περάσεις τις ζόρια, τις χαρές, τις «πρώτες φορές» της ενήλικης ζωής σου. Μεγάλο κεφάλαιο οι «πρώτες φορές». Πρώτο μάθημα, πρώτη εξεταστική, πρώτο πάρτι, πρώτο ξενύχτι, πρώτο μεθύσι, πρώτος έρωτας. Σαν τα πρώτα βήματα και τα πρώτα λόγια που λέμε σαν μωρά στο περιβάλλον του σπιτιού μας, μόνο που ήμασταν πολύ μικροί για να τα θυμηθούμε και έτσι το δέσιμο μας με αυτό το περιβάλλον είναι μικρότερο. Όμως τώρα ως μωρά-ενήλικες τα θυμόμαστε όλα και το δέσιμο αυξάνεται όσο πληθαίνουν οι αναμνήσεις. Μόνο που τώρα σπίτι μας είναι ολόκληρη η πόλη, αφού κατακλύζεται από αυτά τα πρώτα μας βήματα. Η σχολή μας, το σπίτι μας- η πρώτη πραγματικά δική μας εστία, η πρώτη μας δουλειά. Και όλα αυτά λαμβάνουν χώρα με την άγνοια κινδύνου να μας δίνει την ώθηση για το επόμενο βήμα!

Στη διάρκεια των φοιτητικών μας χρόνων έχουμε δύο σπίτια, αυτό που μένουμε εμείς και αυτό που μένουν οι γονείς μας. Πηγαινοερχόμαστε λοιπόν, στα δυο σπίτια, στις δυο πόλεις και φορά τη φορά η πυξίδα της ζωής μας δείχνει προς την αντίθετη κατεύθυνση από τη γενέτειρα μας πόλη. Η οικογένειά μας είναι τώρα που λέει τη γνωστή από τα παιδικά μας χρόνια «πω πω πώς μεγάλωσες» και εσύ για ακόμα μια φορά ψάχνεις την αλλαγή!

Η αλλαγή, λοιπόν, είναι στον τρόπο που κοιτάμε! Σε αυτήν την νέα πόλη που ήρθαμε με τα πρώτα όνειρα στριμωγμένα σε μια βαλίτσα και με το νεαρό της ηλικίας μας να μας αιτιολογεί και να μας συγχωρεί πολλά, σχεδόν με την ίδια ευκολία που δημιουργήσαμε τη νέα μας οικογένεια (αργότερα θα αποδειχτεί πραγματικός θησαυρός) δημιουργούμε νέα όνειρα. Όνειρα τα οποία είναι, είτε φυσική εξέλιξη των παλαιών, είτε εντελώς καινούρια. Τα κυνηγάμε όμως με το ίδιο πάθος αποκτώντας ακόμα περισσότερες εμπειρίες. Μόνο που για ακόμα μία φορά οι εμπειρίες δεν χωρούν στο σώμα μας. Και μια που ευτυχώς η μητέρα- φύση το προέβλεψε και μας προστάτευσε από το να γίνουμε μικροί γίγαντες, οι νέες μας εμπειρίες κλείνονται στα μάτια μας, αλλάζοντας το βλέμμα μας και τη ματιά μας! Ποτέ όμως δεν αλλάζει το βλέμμα με το οποίο κοιτάμε την πόλη μας, το νέο μας σπίτι. Γιατί εδώ είναι που βάλαμε τα φίλτρα μέσα από τα οποία θέλουμε να συνεχίσουμε να βλέπουμε τον κόσμο!



Κάπως έτσι, αυτό που ξεκίνησε ως άγνωστο μετατράπηκε γρήγορα σε οικείο. Όπως και στις διακοπές που κάναμε στο χωριό, έχοντας με το μέρος μας το χρόνο και το δικαίωμα της επανεκκίνησης, επαναπροσδιοριστήκαμε, βιώσαμε νέες εμπειρίες και είχαμε την τύχη να μεγαλώσουμε βήμα- βήμα στο νέο πια σπιτικό μας. Έτσι η νέα μας πόλη αποτελεί τoν τόπο που εξελισσόμαστε αλλά ταυτόχρονα και τον τόπο όπου βρίσκουμε τη εσωτερική μας γαλήνη. Γεγονός που μας ολοκληρώνει, αφού σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα καλύφθηκαν δύο πρωταρχικές ανθρώπινες ανάγκες. Η ανάγκη για εξέλιξη και η ανάγκη της εσωτερικής γαλήνης και ισορροπίας.



Έτσι η πόλη στην οποία σπουδάσαμε είναι μια πόλη με διττή ιδιότητα και επίδραση στο χαρακτήρα μας, έχει εντυπωθεί στην ψυχοσύνθεση μας και την κουβαλάμε πάντα μαζί μας!!