Γράφει ο Γιάννης Λαούρης
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες σήμερα είναι πολύπλοκα. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να λυθούν με κατατεμαχισμό τους σε μικρότερα, γιατί ως πολύπλοκα δεν τεμαχίζονται. Τα διάφορα υπο-προβλήματα είναι αλληλο-συνδεδεμένα και έχουν σχέσεις μεταξύ τους. Επίσης, η πολυπλοκότητα είναι τέτοια που δεν επιτρέπει σε κανένα θνητό να μπορεί να τα λύσει από μόνος του. Οι μόνες λοιπόν προσεγγίσεις που παραμένουν είναι να στραφούμε στην τεχνολογία για βοήθεια και/ή να αναθέσουμε την επίλυση τους σε ομάδες από ειδικούς. Στις επόμενες λίγες γραμμές θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί και οι δύο αυτές προσεγγίσεις δεν είναι εύκολες
Όταν το 1997 ο super computerτης IBM Deep Blue νίκησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή Garry Kasparov στο σκάκι όλοι θεωρήσαμε ότι διασταυρώσαμε ένα ορόσημο στην εξέλιξη του ανθρώπου. Η μηχανή έγινε πιο “έξυπνη” από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Συνεπώς, θεωρήθηκε πλέον δεδομένο ότι τα πολύπλοκα προβλήματα θα επιλύονταν από ΗΥ. Σύντομα όμως διαφάνηκε ότι κανένας ΗΥ δεν είναι σε θέση ακόμη να αντικαταστήσει την ανθρώπινη διορατικότητα, το ταλέντο, το προαίσθημα ή την εφευρετικότητα. Συνεπώς συνεργασία της τεχνολογίας με τον άνθρωπο διαφαίνεται ως η καλύτερη προσέγγιση. Λογικό μεν, αλλά επίσης δεν φτάσαμε στο σημείο να έχουμε άμεση επικοινωνία μεταξύ ανθρώπου και μηχανής.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολλής λόγος για συλλογική νοημοσύνη και συλλογική σοφία. Η θεωρία λέει ότι δύο οι περισσότερα μυαλά μπορούν να βρουν καλύτερες λύσεις από ένα. Είναι αλήθεια αυτό; Ακόμα και η καθημερινότητα μας διδάσκει ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Τουναντίον, ομάδες είναι πιθανόν να καταλήξουν σε υποδιαίστερες λύσεις από αυτές που θα μπορούσε ένα καλό μέλος της ομάδας να προτείνει. Συνεπώς, τρια μυαλά που δουλεύουν μαζί δεν έχουν IQ 300,αλλά ίσως μόνο 90!
Το 2005 συνέβηκε το εξής εντυπωσιακό. Σε ένα Freestyle Chess Tournament που διοργάνωσε η Playchess.com,δύο ερασιτέχνες, οι Steven Cramton και Zackary Stephen μαζί με τα κοινά laptopsτους κατατρόπωσαν παγκόσμιους πρωταθλητές στο σκάκι οι οποίοι μάλιστα είχαν στη διάθεση τους super computers. Δηλαδή Weak Human(s) + Week Machine(s) + Better Posses(ses)
Is SUPERIOR TO
Super Computer + World’s Grandmasters
Συνεπώς, πιο σημαντικό και από το βαθμό εμφυίας των μελών μιας ομάδας αλλά και τις δυνατότητες της τεχνολογίας, είναι το πρόσες με το οποίο πραγματοποιείται η διαδικασία της συνεργασίας.
Εδώ και μερικές δεκαετίες βρίσκονται σε εξέλιξη επαναστατικές μεθοδολογίες και εργαλεία τα οποία βελτιστοποιούν τη διαδικασία συλλογικής κατανόησης ενός προβλήματος, τη δημιουργία κοινού λεξιλογίου για την περιγραφή του, δημιουργία συμφωνίας για τους στόχους καθώς επίσης και διαδικασία επίλυσης του. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτές οι μεθοδολογίες δουλεύουν ακόμα και όταν τα μέλη μιας ομάδας έχουν διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις και θέσεις.
Γιατί το θέμα αυτό είναι επίκαιρο;
Διότι μπορεί οι κυβερνήσεις, οι προέδροι και οι τεχνοκράτες να έχουν τις καλύτερες προθέσεις, μπορεί να επιλεκτούν τα καλύτεροι εμπειρογνώμονες και ειδικοί, αλλά αν η μεθοδολογία,διαδικασίες και εργαλεία που θα έχουν στη διαθεση τους για να αναλύσουν,συζητήσουν και επιλύσουν τα προβλήματα δεν αξιοποιούν τις σύγχρονες εξελίξεις στον τομέα αυτό, η προσπάθειες τους είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου