Νοσταλγοί

Του Κώστα Σκηνιώτη

Ποιητή & μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών

Το Πολυτεχνείο ζει, και δεν μπορούν να το αμαυρώσουν άνθρωποι που το μπόι τους δεν φτάνει ούτε μέχρι τα γόνατα της ιστορίας του λαού και της χώρας.

Η τελευταία προκλητική, ανιστόρητη και επαίσχυντη ενέργεια της μαύρης νύχτας, με την ανάρτηση των αφισών για το Πολυτεχνείο, δεν είναι ούτε περίεργη ούτε ανεξήγητη πράξη.

Είναι η φυσική συνέχεια και συνέπεια της θεωρητικής άποψης, της «ιδεολογίας» και της πρακτικής της ηγεσίας της «οργάνωσης» αυτής, καθώς και του σκληρού πυρήνα των «οπαδών» της.

Είναι γνωστοί νοσταλγοί της δικτατορίας του 1967, των κάθε λογής δικτατόρων πριν από το 1967, αλλά είναι και γνωστοί οπαδοί και νοσταλγοί του εθνικοσοσιαλισμού - φασισμού - ναζισμού που έπνιξε δυο φορές στο αίμα την Ευρώπη.

Δεν μιλάμε για ένα τμήμα παρασυρμένων ανθρώπων, οι οποίοι σε αυτή την περίοδο της σκληρής κρίσης και φτώχειας, νιώθουν σύγχυση και περιστασιακά στρέφονται προς τέτοιου είδους μορφώματα και οργανώσεις.

Το ίδιο συνέβη και την περίοδο της δεκαετίας του 40, όπου οι άνθρωποι που στράφηκαν στον εθνικοσοσιαλισμό - φασισμό ούτε γνώριζαν, ούτε μπορούσαν να διανοηθούν, τα εκατομμύρια νεκρών που θα έρχονταν, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που θα έρχονταν, τις καταστροφές που θα έρχονταν, τα ποτάμια του αίματος που θα έρεαν.

Οι νοσταλγοί αυτοί, που ανάρτησαν τις προσβλητικές αυτές αφίσες, χρησιμοποιούν ως ρητορική και άλλοθι, το περίφημο πλέον σχήμα «τα δεινά της χώρας από τη μεταπολίτευση και μετά».

Η αλήθεια όμως είναι ότι από το 1974 μέχρι και σήμερα η χώρα έχει ζήσει την πιο μακριά περίοδο ηρεμίας, ειρήνης και Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Στην περίοδο αυτή ένα μεγάλο αποκλεισμένο τμήμα του πληθυσμού βγήκε στο φως και στην επιφάνεια της ζωής, αποκτήθηκαν δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, κατακτήθηκε το 5θήμερο και το 8ωρο, κατακτήθηκε η άδεια, κτίστηκε το ΙΚΑ, το Εθνικό Σύστημα Υγείας, η πρόσβαση στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση, η πρόσβαση στη δυνατότητα για στέγη και πολλές άλλες μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις.

Ασφαλώς πολλά δεν έγιναν και πολλά έγιναν λάθος. Ειδικά από μια χρονική περίοδο και μετά. Σήμερα δε, είμαστε σε μια περίοδο αντιμεταρρυθμίσεων σε βάρος των εργαζομένων. Οι αλλαγές στη δεκαετία του 90 στη Σοβιετική Ένωση, και η σημερινή βαθιά κρίση του συστήματος είναι βασικές αιτίες για τα συμβαίνοντα σήμερα στη χώρα, στην Ευρώπη, παγκόσμια.

Η απάντηση στα κακώς κείμενα, δεν είναι η επιστροφή στα πριν από τη μεταπολίτευση. Δηλαδή πού να επιστρέψουμε; Στη χούντα; Στους διωγμούς της Αριστεράς; Στα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα; Στον Εμφύλιο Πόλεμο; Στους Παγκόσμιους Πολέμους; Στη Δικτατορία του Μεταξά;

Αυτά υπήρχαν πριν από το 1974, και αυτά ίσως ονειρεύονται οι νοσταλγοί αυτών των ιδεών.

Η λύση είναι πολιτική, είναι το άνοιγμα του δρόμου για τη Δημοκρατία και τον Σοσιαλισμό, είναι η προάσπιση της κοινωνικής ευημερίας, είναι η ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των λαών.

Το Πολυτεχνείο, ήταν - είναι και θα είναι μια χρυσή σελίδα της ελληνικής ιστορίας, που συμπύκνωσε την αντιδικτατορική δράση του λαού μας.

Το Πολυτεχνείο ζει, και δεν μπορούν να το αμαυρώσουν άνθρωποι που το μπόι τους δεν φτάνει ούτε μέχρι τα γόνατα της ιστορίας του λαού και της χώρας.