Γράφοντας την ιστορία του 21ου αιώνα.

Οι εκπρόσωποι των κομμάτων που βρίσκονται στην κυβέρνηση, μας διαβεβαιώνουν συνεχώς ότι το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας θα είναι καταστροφικό για το κοινωνικό σύνολο, χωρίς όμως να κάνουν μια έστω σύντομη περιγραφή κάποιον  συνεπειών. Μάλλον θεωρούν ότι με την τήρηση και εφαρμογή του μνημονίου, όλα κυλούν ομαλά, αγνοώντας τις διαμαρτυρίες των ανθρώπων στους δρόμους, τους ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, αυτούς που δεν έχουν σπίτι να μείνουν, καθώς και το ποσοστό ανεργίας που ανεβαίνει με γοργούς ρυθμούς προς τον τερματισμό.  Το σενάριο έχει ξανά παιχτεί, έχουμε δει και άλλα μνημόνια να εφαρμόζονται, ενώ στην συνέχεια ότι με αγώνα κατορθώνουν οι πολιτικοί να διασώσουν από κάθε μνημόνιο, απλά αποτελεί αναβολή μέχρι το επόμενο. Μήπως πρέπει να αναλογιστούμε εάν η εφαρμογή κάθε φορά ενός νέου και πιο επώδυνου μνημονίου δεν αποτελεί λύση, αλλά μας φέρνει όλο ένα και πιο κοντά στην χρεοκοπία?

Σίγουρα με την χρεοκοπία τα πράγματα δεν θα φτιάξουν από την μια στιγμή στην άλλη, αλλά παρ’ όλα αυτά δίνεται η ευκαιρία στο Κράτος να ανασυγκροτηθεί από την αρχή, χωρίς χρέη και με φόρους που θα αξιοποιούνται για το καλό των πολιτών και όχι για τις δόσεις σε χρήματα που δεν είναι εμφανές για το που κατανεμήθηκαν, συγκεκριμένα σε δημόσιους ή σε ιδιωτικούς πόρους. Είναι στο χέρι της ηγεσίας εάν μπορέσει να μετατρέψει αυτή την κρίση σε μια νέα αρχή για την χώρα μας, με ένα διαφανές γραφειοκρατικό σύστημα και χωρίς άσκοπες δαπάνες, διασώζοντας και επενδύοντας στην Παιδεία και την Υγεία, όπου αποτελούν το Α και το Ω για τον ανθρώπινο πλούτο και τον πολιτισμό.

Όλοι οι πολιτικοί τονίζουν ότι, οι μέρες που περνάμε και οι αποφάσεις που θα παρθούν είναι ιστορικές, γι’ αυτό το λόγο κανείς δεν παίρνει την ευθύνη της χρεοκοπίας. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα αμαυρωθεί η εικόνα του τολμηρού ηγέτη, και κατά συνέπεια του κόμματος που εκπροσωπεί, αποτελώντας τη λαβή για τα μαχαιρώματα που θα ακολουθήσουν από τα ανταγωνιστικά κόμματα. Είναι πιο εύκολο κάποιος να ακολουθήσει τις ρυθμίσεις που επιβάλλονται από έναν Διεθνή Ευρωπαϊκό Οργανισμό, και οι ευθύνες αργότερα να καταλογιστούν σε αυτόν, παρά κάποιος πολιτικός να πει ναι στην χρεοκοπία και την αναγέννηση της Ελλάδας, όπου για να επιτευχθεί θα χρειαστεί πολύ οργάνωση, υπευθυνότητα, γνώση και μελέτη για να επέλθει η επιτυχία, αφού εάν δεν γίνουν σωστές κινήσεις από την άλλη πλευρά καραδοκεί η αποτυχία.

Γράφει ο Μάρκος Σμυρνάκης