Ο Δήμος Ηρακλείου μέσω του Τμήματος Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων διοργανώνει ένα τετραήμερο συνέδριο με τίτλο "Η Ισότητα των Δύο Φύλων σε περίοδο Οικονομικής Κρίσης" στο πλαίσιο του προγράμματος"Ευρώπη για τους πολίτες". Το πρόγραμμα "Ευρώπη για τους Πολίτες" με θέμα την "Κοινωνικοποίηση των εξαρτωμένων ατόμων μέσα στα πλαίσια της πρακτικής εφαρμογής του Ευρωπαϊκού Χάρτη Ισότητας των Φύλων στις τοπικές κοινωνίες" ήταν πρωτοβουλία του Δήμου Λεμεσού μέσω της Επιτροπής Κοινωνικής Πρόνοιας.
Το εργαστήριο διοργανώνεται στα πλαίσια του προγράμματος "Ευρώπη για τους πολίτες" με τίτλο: "Η κοινωνικοποίηση των εξαρτώμενων ατόμων μέσα στα πλαίσια της πρακτικής εφαρμογής του Ευρωπαϊκού Χάρτη για την Ισότητα των Δύο Φύλων'Ολο το πρόγρμμα μπορείτε να το δείτε στο site του Δήμου Ηρακλείου www.heraklion.gr σε μορφή pdf.
«Ισότητα»: η μεγάλη «απάτη» της γλώσσας και όχι μόνο…
Η λέξη ισότητα είναι ένα επικίνδυνο πρόσχημα πίσω από το οποίο στραγγαλίζονται σήμερα πολλά ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί ο ίδιος ο ορισμός, είναι εναρμονισμένος με τα συμφέροντα του Δυτικού κόσμου, τα συμφέροντα των δήθεν ηθικών ή νόμιμων ή πιστών ή «φυσιολογικών» ανθρώπων που αφήνουν στην άκρη, καθημερινά, το δίκιο των εκείνων που δεν έχουν απλώς τη δύναμη να ακουστεί η φωνή τους.
Έτσι, μιλώντας για την κατ' επίφαση ισότητα και με αφορμή το επάγγελμα του δημοσιογράφου θα σας αναφέρω ένα επίκαιρο παράδειγμα από τη δήθεν προοδευτική άλλη άκρη του Ατλαντικού, η Τζιλ Αμπραμσον είναι η πρώτη γυναίκα στην ιστορία των New York Times που ανέλαβε, πριν λίγες ημέρες, το ρόλο της διευθύντριας, λαμβάνοντας τη σκυτάλη στην ανώτερη δημοσιογραφική θέση της σπουδαίας αμερικάνικης εφημερίδας από το βετεράνο Μπιλ Κέλερ. Παρά το γεγονός ότι, προσωπικά δεν ασπάζομαι το διαχωρισμό ή τη «διχοτομία» [άνδρας-γυναίκας], τουλάχιστον σε επίπεδο και δυνατότητες πνεύματος, συναισθημάτων ικανοτήτων αλλά και παραγωγικότητας, παρά το επιστημονικό γεγονός ότι εγκεφαλικά έχουν αναπτύξει, με διαφορετικό τρόπο αντίστοιχα κέντρα γνωστικών λειτουργιών, με αποτέλεσμα να είναι υπερτερούν η όχι σε αντίστοιχες προκλήσεις, η πραγματικότητα σήμερα είναι πως στις λίστες με τους άνεργους δημοσιογράφους τα περισσότερα ονόματα είναι συνήθως γυναικεία και πως στους χαμηλόμισθους και στους μονοθεσίτες οι γυναίκες, υπερτερούν σε εντυπωσιακό βαθμό.
Οι μητέρες δημοσιογράφοι, πιεζόμενες ανάμεσα σε διπλούς και τριπλούς ρόλους αναγκάζονται να βγαίνουν στη χαμηλή σύνταξη πρόωρα, στην πιο παραγωγική ίσως επαγγελματική τους στιγμή, ενώ με βάση ένα, στην ουσία αντισυνταγματικό άρθρο του ΤΣΠΕΑΘ, οι γυναίκες συνταξιούχοι δημοσιογράφοι δεν παίρνουν το επίδομα γάμου που παίρνουν όλοι οι άντρες συνάδελφο, για να μην αναφερθούμε στο συχνό φαινόμενο ότι επιστρέφοντας, έπειτα από αναγκαστική διακοπή λόγω εγκυμοσύνης δυσκολότατα, ξαναβρίσκουν δουλειά ή ακόμα αναγκάζονται να εργάζονται μπροστά στην επιβλαβή οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή, στην κυριολεξία ως τη μέρα που η εγκυμοσύνη φτάνει μέχρι το σαγόνι τους! Επίσης, μια γυναίκα δημοσιογράφος, έχει να καταρρίψει πολλούς μύθους στο χώρο εργασίας της, αναφορικά με τις γνώσεις και τις δυνατότητές της και πολλές φορές να ισορροπεί καθημερινά σε ένα αόρατο-τεντωμένο σχοινί που κανείς δε βλέπει, όμως αν πέσει από εκεί, κανείς δε θα καταλάβει ή θα συγχωρήσει την πτώση της. Ποιο είναι αυτό το σχοινί; Είναι η εξισορρόπηση δυναμισμού και επιβλητικότητας που απαιτεί ο ρόλος αυτός, σε συνδυασμό με την ευαισθησία, το συναισθηματισμό και την ταπεινότητα της γνώσης ότι κανείς δεν γνωρίζει και δε μπορεί να γνωρίζει τα πάντα! Υπό αυτήν την έννοια, είναι ολόκληρος άθλος να εμπλακεί με τρόπο ουσιαστικό αλλά και πειστικό σε σκληρές εξουσίες, όπως η πολιτική ή η οικονομία όντας πάντα «ετοιμοπόλεμη» στη μάχη της ενημέρωσης προσκομίζοντας τη νεότητα και το κάλλος της.
Ας πάψουμε να είμαστε είρωνες και ας σπάσουμε τη γυάλινη οροφή των ψευδαισθήσεών μας αναφορικά με τις διακρίσεις! Το ζήτημα της προώθησης των γυναικών σε διοικητικές θέσεις στις επιχειρήσεις απασχολεί τη διεθνή κοινότητα και ιδιαίτερα την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως αυτό αποτυπώνεται στις δηλώσεις και δεσμεύσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στη σχετική έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στην Ευρώπη, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία μόνο το 12% των μελών των διοικητικών συμβουλίων των μεγαλύτερων εταιρειών είναι γυναίκες, ενώ στο 97% των περιπτώσεων οι πρόεδροι των διοικητικών συμβουλίων είναι άνδρες, παρ' όλες τις ικανότητες και το ψηλό επίπεδο σπουδών των γυναικών.
Άλλωστε, η διάκριση των φύλων σε δύο διακριτά και ασύμμετρα βιολογικά φύλα αποτελεί τέκνο του Διαφωτισμού και του ύστερου 18ου αιώνα, δηλαδή, μέχρι να αποκτήσουν πολιτική σημασία οι ανατομικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, κανείς δεν ενδιαφερόταν να αναζητήσει σε αυτές τεκμήρια για την ύπαρξη δυο διακριτών γενετήσιων φύλων. Από τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Γαληνό μέχρι τον Αγ. Αυγουστίνο και τον Αβικέννα, μπορούν αν ανιχνευθούν αντιλήψεις που συνθέτουν το νοητικό σύμπαν του ενιαίου γενετήσιου φύλου. Στην αρχαία ελληνική σκέψη, οι γυναίκες είναι αντεστραμμένοι και συνεπώς ατελέστεροι άνδρες. Διαθέτουν ακριβώς τα ίδια όργανα με τους άνδρες, αλλά σε λάθος θέσεις. Παράλληλα, στο πολιτικό πεδίο, η δίνη των καταιγιστικών μεταβολών που πυροδότησε η Γαλλική Επανάσταση και οι οποίες σηματοδότησαν ολόκληρο το 19ο αιώνα οδήγησε σε μια νέας νέα αντίληψη η γυναίκα αναδεικνύεται σε διακριτή οντολογική κατηγορία και δεν αποτελεί πλέον ατελέστερη εκδοχή του (ανδρικού) ανθρώπινου προτύπου. Με λίγα λόγια, οι γυναίκες κατέληξαν να αντιμετωπίζονται ως δέσμιες του σώματος και της φύσης, σε σημείο ώστε να θεωρείται προβληματική η συμμετοχή τους στον «πολιτισμό», δηλαδή στην πολιτική κοινωνία!
Στο σημείο λοιπόν αυτό θα τολμήσω να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου οπτική για το σημερινό θέμα του συνεδρίου. Μέσα μας, δεν υπάρχει πραγματική, ουσιαστική γνώση του τι σημαίνει ισότητα, αλλά υπάρχει μονάχα μια φευγαλέα υποψία, μιας «ισότητας» που δε θίγει στο παραμικρό, το μικρό-εγωκεντρικό μας κόσμο. Πως αλλιώς εξηγείται ότι, εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρώπη, σήμερα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την κοινωνική χλεύη, να υφίστανται διακρίσεις και συχνά να γίνονται θύματα βίαιων επιθέσεων, μόνο και μόνο επειδή έχουν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό ή αμφιλεγόμενο φύλο; Γίνονται θύματα, επειδή είναι μόνο διαφορετικοί, από τον ορισμό, αυτού που εμείς ορίσαμε ως φυσιολογικό ως αποδεκτό! Σας προκαλώ λοιπόν, μέσα από την ομιλία αυτή, να αναλογιστείτε, όχι όλα αυτά που περικλείουν οι ορισμοί μας και οι λέξεις μας, ειδικά όταν χαρακτηρίζουμε ανθρώπους, αλλά, όλα αυτά τα οποία αποκλείουν! Παρεμπίπτοντος να σας πω, πως ο Herman Esse υποστηρίζει, «πως δεν υπάρχει τίποτα τόσο κακό, άγριο και σκληρό στη φύση σαν τον κανονικό άνθρωπο». Και έρχομαι να σας ρωτήσω, υπάρχουν μόνο δύο φύλα; αυτό πιστεύετε ή αυτό θέλετε να πιστεύετε; Ας είμαστε ρεαλιστές, γιατί το να εθελοτυφλούμε μπροστά στην πραγματικότητα αυτό δεν την κάνει λιγότερο υπαρκτή. Και σήμερα για να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα, πρέπει πρώτα να μάθουμε να τη βλέπουμε.
Επομένως, για να μπορέσουμε να ορίσουμε τι θα πει «ισότητα των δύο φύλων θα πρέπει: 1ον να ορίσουμε τι σημαίνει ο όρος ισότητα, 2ον να παραδεχθούμε ότι δεν υπάρχουν μόνο δύο φύλα, 3ον να εξετάσουμε πόσα φύλα συνολικά υπάρχουν και 4ον γιατί δε μπορούμε να δεχθούμε τη διαφορετικότητα του άλλου ανθρώπου, τη στιγμή που ανεξάρτητα με το ποια είναι η βιολογική ή κοινωνική του ταυτότητα, ανεξάρτητα με το ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, το χρώμα, το φύλο, η θρησκεία, η εθνικότητά του, εξακολουθεί να είναι όμοιος με όλους εμάς στις βασικές του ανάγκες. Και η μεγάλη αλήθεια που εμείς οι άνθρωποι δεν τολμούμε να παραδεχθούμε είναι πως εμείς οι άνθρωποι μοιάζουμε περισσότερο από όσο διαφέρουμε!
!!!!
Το παραπάνω κείμενο, αποτελεί την εισαγωγή, για να μπορέσετε να διαβάσετε ολόκληρο σύγγραμμα ανατρέξτε εδώ: Channel 4u
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου