Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαζικές παραιτήσεις στρατιωτικών για οικονομικούς λόγους


“Καταιγίδα” παραιτήσεων στις Ένοπλες Δυνάμεις.Σύμφωνα με τα μηνύματα που φθάνουν από μονάδες όλης της χώρας όλο και πεισσότερα στελέχη έχουν εκδηλώσει τη πρόθεση να υποβάλουν παραίτηση και πολλά ήδη έχουν παραιτηθεί.

Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί είναι το κείμενο της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφέρειας Ηπείρου,που υπογράφει ο ανθυπολοχαγός Βασίλης Γκαβαρδίνας

Από παντού καταφθάνουν μηνύματα ότι επίκειται μεγάλο πλήθος παραιτήσεων στις ένοπλες δυνάμεις από στελέχη κυρίως μικρόβαθμα που λόγω των περικοπών δεν μπορούν πλέον να ανταποκριθούν στα έξοδα τους. Αλήθεια είναι δυνατόν δημόσιοι υπάλληλοι να παραιτούνται; Έχει ξανασυμβεί στην ιστορία του δημοσίου τομέα; Υπάρχει άλλος κλάδος υπαλλήλων, δημόσιων και ιδιωτικών, που εν μέσω κρίσης να επιλέγουν να εγκαταλείψουν την εργασία τους; Γιατί συμβαίνει λοιπόν αυτό;




Η απάντηση είναι πολύ απλή. Η φύση του λειτουργήματός μας απαιτεί αυξημένα έξοδα καθ’όλη τη διάρκεια του εργασιακού μας βίου. Το ενοίκιο, για παράδειγμα, είναι ένα κόστος που απορροφά το ¼ του μισθού μας. Μα θα πει κάποιος όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, όταν προσλαμβάνονται, τοποθετούνται πολλές φορές σε κάποια περιοχή μακριά από της οικογενειακή τους εστία. Φυσικά και συμβαίνει αυτό, αλλά όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν τη δυνατότητα , αν θέλουν , να επιλέξουν να μείνουν στην περιοχή αυτή για όλη τους τη ζωή άρα να προβούν στην αγορά μιας μόνιμης κατοικίας εκεί.

Επίσης όλοι όσοι τοποθετούνται σε δυσπρόσιτες ή παραμεθόριες περιοχές έχουν το δικαίωμα να συλλέγουν μόρια και με το πέρασμα κάποιον χρόνων να μετατεθούν στην περιοχή μόνιμης κατοικίας τους. Έτσι λοιπόν όσο χαμηλός και να είναι ο μισθός ενός πρωτοδιοριζόμενου υπαλλήλου , αυτός υπομένει τις δυσκολίες γιατί έχει την προοπτική σε 2 η 3 χρόνια να επιτύχει το στόχο του, δηλαδή τη μετάθεσή του στη περιοχή της προτίμησής του.

Ο στρατιωτικός όμως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Είναι υποχρεωμένος να μετακινείται συνεχώς σε όλη την Ελλάδα, Άρα το ενοίκιο είναι ένα μόνιμο έξοδο που πραγματικά κατατρώει τον μισθό και στερεί πόρους από τον προϋπολογισμό της οικογένειας.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Η υποχρεωτική ανεργία της συζύγου και η αδυναμία για δεύτερη εργασία( λόγω των απαγορευτικών νόμων αλλά και του ακανόνιστου ωραρίου εργασίας) στερεί τη δυνατότητα από τον συνάδελφο να συμπληρώσει το χαμένο εισόδημά του. Έτσι λοιπόν ο στρατιωτικός οδηγείται στην απόγνωση. Αν τα χρήματα που παίρνεις δεν σου φτάνουν για να ζήσεις τι θα κάνεις; Θα εγκαταλείψεις την εργασία σου και θα επιστρέψεις στην πατρογονική σου εστία να κάνεις μια νέα αρχή. Αλλά είναι αυτό λύση;

Όχι συνάδελφοι, αυτό δεν είναι λύση. Δεν πρέπει οι στρατιωτικοί να γίνουν τα μόνα θύματα της κρίσης. Όπως οι εκπαιδευτικοί, οι υπάλληλοι των υπουργείων, οι δημοτικοί και νομαρχιακοί υπάλληλοι, ακόμα και οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα, έτσι και μείς πρέπει να μείνουμε στις θέσεις μας και να παλέψουμε.

Έστω και μία παραίτηση ενός συναδέλφου (ενός ακόμα φτωχού παιδιού που θα οδηγηθεί στην ανεργία) θα είναι μια ήττα για όλους μας, και θα πρέπει να το πάρουμε προσωπικά. Να βοηθήσουμε τους συναδέλφους μας αν αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και να δώσουμε στους αποφασίζοντες να καταλάβουν ότι η παραίτηση στρατιωτικών δεν είναι λύση αλλά πλήγμα για την άμυνα της χώρας και επομένως για την εθνική ασφάλεια.

Πλέον ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει ότι το παραμύθι, που κόντευε να γίνει επικρατούσα άποψη, και μιλούσε για προνομιούχους και υψηλά αμειβόμενους στρατιωτικούς έχει τελειώσει. Εδώ και λίγο καιρό, χάρη στην εξωστρέφειά μας και το άνοιγμα μας στα Μ.Μ.Ε. καταρρίψαμε και αυτόν τον μύθο. Ο ελληνικός λαός έμαθε την αλήθεια και απαιτεί αποκατάσταση των μισθών και του κύρους των εγγυητών της εθνικής ανεξαρτησίας.

Να μην επιτρέψουμε σε καμία περίπτωση συναδέλφοί μας να εγκαταλείψουν τη στρατιωτική οικογένεια λόγω ανέχειας. Είναι ανήθικο. Θα έχει ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Δεν θα είμαστε για ακόμα μια φορά εμείς τα θύματα. Όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε”.

"Καταιγίδα" παραιτήσεων

Όπως είχε ήδη γράψει το
onalert.gr, ;oποιος αξιωματικός μπορεί δεν το σκέφτεται δεύτερη φορά: φεύγει.

Στη Διαύγεια οι σχετικές αποφάσεις αποδοχής των παραιτήσεων πληθαίνουν, αλλά το ερώτημα είναι αν αυτό το κύμα φυγής απασχολεί την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του ΥΕΘΑ.

Τα στελέχη που φεύγουν επιλέγουν τη παραίτηση κυρίως επειδή δεν πιστεύουν ότι υπάρχει έστω και η παραμικρή πιθανότητα ελπίδας για βελτίωση της κατάστασης και προτιμούν την έξοδο από την υπηρεσία.

Για να μην κρυβόμαστε: είναι δεδομένο ότι οι περισσότεροι απ΄ αυτούς θα βρουν απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα, αφού οι στρατιωτικοί ακόμη είναι περιζήτητοι -είναι και καλοί και φθηνοί- και βέβαια θα είναι “μαύρη απασχόληση”, μετά τους περιορισμούς που έχουν θέσει οι “εγκέφαλοι-φωστήρες” των μέτρων κατά των αποστράτων.




Πηγή: onalert.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί δουλεύουμε τόσο πολύ;

Γράφει η Ελένη Χελιώτη Το 2013, μία Γιαπωνέζα δημοσιογράφος ειδήσεων ονόματι Miwa Sado πέθανε ξαφνικά, αμέσως μετά την κάλυψη δύο συνεχόμενων εκλογών. Μια έρευνα από κυβερνητικούς αξιωματούχους κατηγοριοποίησε την τραγωδία ως karoshi, θάνατος, δηλαδή, από υπερκόπωση. Η Sado είχε συμπληρώσει 159 ώρες επίσημων υπερωριών τον προηγούμενο μήνα. Όταν βρέθηκε το πτώμα της, κρατούσε ακόμα στα χέρια της το κινητό της τηλέφωνο. Όπως αναλύει ο ανθρωπολόγος James Suzman στο πρόσφατο βιβλίο του, «Work: A History of How We Spend Our Time», η ιστορία της Sado και το φαινόμενο karoshi αναδεικνύουν τους κινδύνους μιας μεταβιομηχανικής οικονομίας στην οποία τόσο η διαθέσιμη εργασία όσο και οι φιλοδοξίες μας έχουν γίνει ουσιαστικά άπειρες. «Από τότε που μερικοί από τους προγόνους μας αντικατέστησαν τα τόξα τους και τα σκαπτικά μπαστούνια με άροτρα και σκαπάνες, ο θάνατος από την υπερβολική εργασία έγινε εφικτός», γράφει ο Suzman. Αλλά, όπως διευκρινίζει, «αυτό που οδήγησε τους ομοϊδεάτες της Miwa Sado στ...

Τι δώρο έκαναν οι Κρητικοί στην Έλενα Παπαρίζου;

Το συμβολικό δώρο που έκαναν οι Κρητικοί στην Έλενα Παπαρίζου και την συγκίνησε Οι δεσμοί της Έλενας Παπαρίζου με την Κρήτη είναι ισχυροί! Η αγαπημένη τραγουδίστρια μικρών και μεγάλων επισκέπτεται το νησί με κάθε ευκαιρία και οι φίλοι της σε κάθε περιφερειακή ενότητα είναι πάρα πολλοί. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε το γεγονός πως φέτος έχει βρεθεί στο νησί μας για συναυλίες ήδη δυο φορές. Στην αρχή του Καλοκαιριού, τον Ιούνιο,   ουσιαστικά «εγκαινίασε» το συναυλιακό καλοκαίρι με το Ηράκλειο & με χιλιάδες θαυμαστές της να την αποθεώνουν τραγουδώντας μαζί της τραγούδια αγαπημένα. Αλλά και τον Αύγουστο, η Number one βρέθηκε στην Κρήτη με το Λασίθι και τα Χανιά να αποτελούν αυτή τη φορά τον προορισμό της. Η πολυβραβευμένη ερμηνεύτρια έχει και ισχυρό fan club στην Κρήτη! Μάλιστα τα μέλη του της επεφύλαξαν – στην τελευταία της κάθοδο- και μια υπέροχη έκπληξη! Το club αποφάσισε να της κάνει ένα δώρο τόσο συμβολικό όσο και ουσιαστικό! Η Έλενα Παπαρίζου απέκτησε την δική της κα...

"Ο γάιδαρος ο Μένιος" στο "Σπίτι του Πολιτισμού"

Παράσταση για παιδιά Την παιδική παράσταση "Ο γάιδαρος ο Μένιος ο παραχαϊδεμένος" παρουσιάζει το "Μικό Θέατρο", την Παρασκευή 12 Οκτωβρίου στο Σπίτι του Πολιτισμού. Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική παράσταση για παιδιά και γονείς, με θέμα την ανατροφή και τα όρια στη σχέση μητέρας και παιδιού. «Την ιστορία θα σας πω του γάιδαρου του Μένιου, του Μένιου του μονάκριβου του πολυαγαπημένου, που η μαμά του η Φιλιώ του είχε αδυναμία, τέτοιο γαϊδούρι πίστευε, δεν έχει άλλη καμία.

Τοξικό εργασιακό περιβάλλον

  Γράφει η Βογιατζάκη Δέσποινα Οι τοξικοί άνθρωποι υπάρχουν παντού γύρω μας. Θέλοντας να προστατέψουμε τον εαυτό μας σε περίπτωση που θα συναντήσουμε ένα τοξικό άνθρωπο στο προσωπικό μας περιβάλλον, θα προσπαθήσουμε να τον απομακρύνουμε από τη ζωή μας ή να αποστασιοποιηθούμε από αυτόν. Σε περίπτωση που υπάρχει τοξικότητα στο εργασιακό περιβάλλον, είναι πολύ δύσκολο να απομακρυνθούμε από αυτόν τον άνθρωπο είτε πρόκειται για τον εργοδότη ή προϊστάμενο, είτε για συνεργάτη ή συνάδελφο, είτε για τον πελάτη μας.   Η συνύπαρξη με ένα τοξικό άτομο είναι από τις χειρότερες καταστάσεις που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος και γίνεται ακόμα χειρότερη όταν αυτή η κατάσταση βιώνεται σε καθημερινή βάση. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αναφέρουν ότι δέχονται ή έχουν δεχτεί εργασιακό εκφοβισμό και ότι η πρώτη σκέψη που είχαν, ως αντιμετώπιση αυτού, ήταν να παραιτηθούν από την εργασία τους. Η σκέψη της απομάκρυνσης από τον εργασιακό χώρο καλό θα είναι να είναι η έσχατη λύση, μιας...

Γράφοντας την ιστορία του 21ου αιώνα.

Οι εκπρόσωποι των κομμάτων που βρίσκονται στην κυβέρνηση, μας διαβεβαιώνουν συνεχώς ότι το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας θα είναι καταστροφικό για το κοινωνικό σύνολο, χωρίς όμως να κάνουν μια έστω σύντομη περιγραφή κάποιον   συνεπειών. Μάλλον θεωρούν ότι με την τήρηση και εφαρμογή του μνημονίου, όλα κυλούν ομαλά, αγνοώντας τις διαμαρτυρίες των ανθρώπων στους δρόμους, τους ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, αυτούς που δεν έχουν σπίτι να μείνουν, καθώς και το ποσοστό ανεργίας που ανεβαίνει με γοργούς ρυθμούς προς τον τερματισμό.  Το σενάριο έχει ξανά παιχτεί, έχουμε δει και άλλα μνημόνια να εφαρμόζονται, ενώ στην συνέχεια ότι με αγώνα κατορθώνουν οι πολιτικοί να διασώσουν από κάθε μνημόνιο, απλά αποτελεί αναβολή μέχρι το επόμενο. Μήπως πρέπει να αναλογιστούμε εάν η εφαρμογή κάθε φορά ενός νέου και πιο επώδυνου μνημονίου δεν αποτελεί λύση, αλλά μας φέρνει όλο ένα και πιο κοντά στην χρεοκοπία?