Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Μας ταΐζουν οι γονείς, θέλουμε να φύγουμε στο εξωτερικό» λένε οι νέοι στην Ελλάδα

∆υσαρεστηµένοι από τη ζωή τους, γεµάτοι ανησυχία, φόβο και οργή για όσα συµβαίνουν στην Ελλάδα, αλλά και απαισιόδοξοι για το µέλλον. Προτιµούν να δηµιουργήσουν τη δική τους επιχείρηση ή να εργαστούν στον ιδιωτικό τοµέα από το να αναζητήσουν «µια θέση στο ∆ηµόσιο», θα έφευγαν άµεσα από την Ελλάδα αν είχαν τη δυνατότητα, ενώ είναι απαισιόδοξοι ότι η χώρα θα βγει από το τούνελ της κρίσης προτού περάσουν δέκα χρόνια.


Αυτό είναι το κλίµα µεταξύ των νέων ανθρώπων ηλικίας 18-34 ετών, σύµφωνα µε την έρευνα που διενήργησε η Κάπα Research για «Το Βήµα», µε αφορµή τις πολιτικές εξελίξεις αλλά και τη συµπλήρωση τριών χρόνων από τη δολοφονία του νεαρού Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Επτά στους δέκα Ελληνες µέχρι 34 ετών που συµµετείχαν στην έρευνα δηλώνουν µάλλον δυσαρεστηµένοι ή δυσαρεστηµένοι από τη ζωή τους αυτό το διάστηµα, ενώ περιγράφουν την ψυχολογία τους µε τις λέξεις ανησυχία (35,7%), απαισιοδοξία-φόβο (28%) και οργή (17,9%).
Και αν η νεανική τους ηλικία, σε άλλες εποχές, θα επέτρεπε την αισιοδοξία και τα όνειρα, στην Ελλάδα του 2011 η κατάσταση είναι διαφορετική: δηλώνουν λίγο ή καθόλου αισιόδοξοι για το µέλλον τους κατά 78,2%, παρ’ ότι επτά στους δέκα απαντούν πως έχουν ήδη κάποιο σχέδιο για τη ζωή τους.

Ζουν πάντως από εισοδήµατα της εργασίας τους κατά 65,4% και µόλις κατά 19,2% από τους γονείς τους, αλλά δηλώνουν ότι το εισόδηµα αυτό δεν επιτρέπει να κάνουν τη ζωή που επιθυµούν κατά 72,8%. Προτιµούν να δηµιουργήσουν τη δική τους επιχείρηση (36%) ή να εργαστούν στον ιδιωτικό τοµέα (34,1%) παρά να εργαστούν στο ∆ηµόσιο (µόλις 5,1%), ενώ και η προοπτική µετακόµισης σε αγροτική περιοχή συγκεντρώνει περισσότερες απαντήσεις (10,7%) από τη… θεσούλα στο ∆ηµόσιο.

Επτά στους δέκα απαντούν ότι αν είχαν την ευκαιρία θα έφευγαν από την Ελλάδα, όχι µόνο για µια καλή δουλειά (54,2%), αλλά και για να αποκτήσουν καλύτερη ποιότητα ζωής συνολικά (72,3%), ενώ ως µεγαλύτερα προβλήµατα κρίνουν την ανεργία (64%), την αναξιοκρατία (36,3%) αλλά και την έλλειψη συνολικού οράµατος για την ελληνική κοινωνία (27%).

Οι νέοι 18-24 ετών πιστεύουν κατά 34,4% ότι η Ελλάδα θα βγει σε δέκα χρόνια από την κρίση ή… ποτέ (17%), θεωρούν ότι το ∆ηµόσιο είναι κύριο εµπόδιο στην οικονοµική ανάπτυξη της χώρας (67,2%), ενώ οκτώ στους δέκα τάσσονται υπέρ της κατάργησης της µονιµότητας στον δηµόσιο τοµέα. Παράλληλα όµως δηλώνουν… τρανταχτά ότι είναι υπέρ της παραµονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, ενώ το 62,6% κατά της διάλυσής της και της επιστροφής στα εθνικά νοµίσµατα. Μάλιστα, το 56,8% απαντά ότι αισθάνεται πως η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, ενώ «όχι» στην ίδια ερώτηση απαντά το 39,2%.

Στην ερώτηση ποιον εµπιστεύονται περισσότερο για την προάσπιση των συµφερόντων της γενιάς τους, οι νέοι άνθρωποι απαντούν σε ποσοστό 62,7% τον εαυτό τους, τις κοινότητες που δηµιουργούνται στο ∆ιαδίκτυο (32%), τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (13,6%) ή… κανέναν (24,6%). Πολύ ενδιαφέρον έχει και η απάντηση στην ερώτηση πώς αντιδρούν όταν µαθαίνουν για βανδαλισµούς από οµάδες κουκουλοφόρων.

Το 52% δηλώνει ότι θυµώνει µε το κράτος που αδυνατεί να τους αντιµετωπίσει και το 17,1% ότι θυµώνει µε τους κουκουλοφόρους, ζητώντας µέτρα καταστολής. Επτά στους δέκα εµπιστεύονται το ∆ι αδίκτυο για την ενηµέρωσή τους, 22,2% τον έντυπο Τύπο και µόλις 9,3% την τηλεόραση. Κρίνουν ωστόσο σωστή και µάλλον σωστή κατά 56,2% την επιλογή του κ. Λουκά Παπαδήµου ως πρωθυπουργού.

Πηγή:  tsantiri.gr
Δημοσίευση: Βογιατζάκη Δέσποινα

Σχόλια

  1. ΜΠΟΡΕΙ ΑΥΤΑ ΝΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΑΠΟΤΥΠΩΝΟΥΝ ΣΕ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΒΑΘΜΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΟΥΜΕ ΓΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.
    ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ, Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟ
    ΔΙΝΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΑΚΜΑΙΟ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί δουλεύουμε τόσο πολύ;

Γράφει η Ελένη Χελιώτη Το 2013, μία Γιαπωνέζα δημοσιογράφος ειδήσεων ονόματι Miwa Sado πέθανε ξαφνικά, αμέσως μετά την κάλυψη δύο συνεχόμενων εκλογών. Μια έρευνα από κυβερνητικούς αξιωματούχους κατηγοριοποίησε την τραγωδία ως karoshi, θάνατος, δηλαδή, από υπερκόπωση. Η Sado είχε συμπληρώσει 159 ώρες επίσημων υπερωριών τον προηγούμενο μήνα. Όταν βρέθηκε το πτώμα της, κρατούσε ακόμα στα χέρια της το κινητό της τηλέφωνο. Όπως αναλύει ο ανθρωπολόγος James Suzman στο πρόσφατο βιβλίο του, «Work: A History of How We Spend Our Time», η ιστορία της Sado και το φαινόμενο karoshi αναδεικνύουν τους κινδύνους μιας μεταβιομηχανικής οικονομίας στην οποία τόσο η διαθέσιμη εργασία όσο και οι φιλοδοξίες μας έχουν γίνει ουσιαστικά άπειρες. «Από τότε που μερικοί από τους προγόνους μας αντικατέστησαν τα τόξα τους και τα σκαπτικά μπαστούνια με άροτρα και σκαπάνες, ο θάνατος από την υπερβολική εργασία έγινε εφικτός», γράφει ο Suzman. Αλλά, όπως διευκρινίζει, «αυτό που οδήγησε τους ομοϊδεάτες της Miwa Sado στ...

Τι δώρο έκαναν οι Κρητικοί στην Έλενα Παπαρίζου;

Το συμβολικό δώρο που έκαναν οι Κρητικοί στην Έλενα Παπαρίζου και την συγκίνησε Οι δεσμοί της Έλενας Παπαρίζου με την Κρήτη είναι ισχυροί! Η αγαπημένη τραγουδίστρια μικρών και μεγάλων επισκέπτεται το νησί με κάθε ευκαιρία και οι φίλοι της σε κάθε περιφερειακή ενότητα είναι πάρα πολλοί. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε το γεγονός πως φέτος έχει βρεθεί στο νησί μας για συναυλίες ήδη δυο φορές. Στην αρχή του Καλοκαιριού, τον Ιούνιο,   ουσιαστικά «εγκαινίασε» το συναυλιακό καλοκαίρι με το Ηράκλειο & με χιλιάδες θαυμαστές της να την αποθεώνουν τραγουδώντας μαζί της τραγούδια αγαπημένα. Αλλά και τον Αύγουστο, η Number one βρέθηκε στην Κρήτη με το Λασίθι και τα Χανιά να αποτελούν αυτή τη φορά τον προορισμό της. Η πολυβραβευμένη ερμηνεύτρια έχει και ισχυρό fan club στην Κρήτη! Μάλιστα τα μέλη του της επεφύλαξαν – στην τελευταία της κάθοδο- και μια υπέροχη έκπληξη! Το club αποφάσισε να της κάνει ένα δώρο τόσο συμβολικό όσο και ουσιαστικό! Η Έλενα Παπαρίζου απέκτησε την δική της κα...

"Ο γάιδαρος ο Μένιος" στο "Σπίτι του Πολιτισμού"

Παράσταση για παιδιά Την παιδική παράσταση "Ο γάιδαρος ο Μένιος ο παραχαϊδεμένος" παρουσιάζει το "Μικό Θέατρο", την Παρασκευή 12 Οκτωβρίου στο Σπίτι του Πολιτισμού. Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική παράσταση για παιδιά και γονείς, με θέμα την ανατροφή και τα όρια στη σχέση μητέρας και παιδιού. «Την ιστορία θα σας πω του γάιδαρου του Μένιου, του Μένιου του μονάκριβου του πολυαγαπημένου, που η μαμά του η Φιλιώ του είχε αδυναμία, τέτοιο γαϊδούρι πίστευε, δεν έχει άλλη καμία.

Τοξικό εργασιακό περιβάλλον

  Γράφει η Βογιατζάκη Δέσποινα Οι τοξικοί άνθρωποι υπάρχουν παντού γύρω μας. Θέλοντας να προστατέψουμε τον εαυτό μας σε περίπτωση που θα συναντήσουμε ένα τοξικό άνθρωπο στο προσωπικό μας περιβάλλον, θα προσπαθήσουμε να τον απομακρύνουμε από τη ζωή μας ή να αποστασιοποιηθούμε από αυτόν. Σε περίπτωση που υπάρχει τοξικότητα στο εργασιακό περιβάλλον, είναι πολύ δύσκολο να απομακρυνθούμε από αυτόν τον άνθρωπο είτε πρόκειται για τον εργοδότη ή προϊστάμενο, είτε για συνεργάτη ή συνάδελφο, είτε για τον πελάτη μας.   Η συνύπαρξη με ένα τοξικό άτομο είναι από τις χειρότερες καταστάσεις που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος και γίνεται ακόμα χειρότερη όταν αυτή η κατάσταση βιώνεται σε καθημερινή βάση. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αναφέρουν ότι δέχονται ή έχουν δεχτεί εργασιακό εκφοβισμό και ότι η πρώτη σκέψη που είχαν, ως αντιμετώπιση αυτού, ήταν να παραιτηθούν από την εργασία τους. Η σκέψη της απομάκρυνσης από τον εργασιακό χώρο καλό θα είναι να είναι η έσχατη λύση, μιας...

Γράφοντας την ιστορία του 21ου αιώνα.

Οι εκπρόσωποι των κομμάτων που βρίσκονται στην κυβέρνηση, μας διαβεβαιώνουν συνεχώς ότι το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας θα είναι καταστροφικό για το κοινωνικό σύνολο, χωρίς όμως να κάνουν μια έστω σύντομη περιγραφή κάποιον   συνεπειών. Μάλλον θεωρούν ότι με την τήρηση και εφαρμογή του μνημονίου, όλα κυλούν ομαλά, αγνοώντας τις διαμαρτυρίες των ανθρώπων στους δρόμους, τους ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, αυτούς που δεν έχουν σπίτι να μείνουν, καθώς και το ποσοστό ανεργίας που ανεβαίνει με γοργούς ρυθμούς προς τον τερματισμό.  Το σενάριο έχει ξανά παιχτεί, έχουμε δει και άλλα μνημόνια να εφαρμόζονται, ενώ στην συνέχεια ότι με αγώνα κατορθώνουν οι πολιτικοί να διασώσουν από κάθε μνημόνιο, απλά αποτελεί αναβολή μέχρι το επόμενο. Μήπως πρέπει να αναλογιστούμε εάν η εφαρμογή κάθε φορά ενός νέου και πιο επώδυνου μνημονίου δεν αποτελεί λύση, αλλά μας φέρνει όλο ένα και πιο κοντά στην χρεοκοπία?