Φίλοι – Διαμάντια

Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση «αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνεις/ αποφασίσεις / διαλέξεις/ ξεπεράσεις μόνος σου» ; Ακόμα και από τα πιο αγαπητά μας πρόσωπα, ακόμα και από αυτούς που πραγματικά είναι εκεί για μας! Είναι γεγονός πως μέχρι ένα επίπεδο είμαστε εμείς και ο εαυτός μας μόνο. Πρέπει να έχουμε βρει τη θέση μας σε αυτόν τον κόσμο για να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε, άλλωστε. Να ξέρουμε τι θέλουμε και τι αποζητούμε. Και έρχονται χαρές και έρχονται και λύπες. Και τα πιο αληθινά δικά σου άτομα είναι εκεί γα σένα. Εγώ τον δικό μου άνθρωπο θα τον δω από το πόσο πολύ θα χαρεί με τη δική μου τη χαρά, γιατί κάθε άνθρωπος με στοιχειώδη ευγένεια ή ευαισθησία ειδικά για κάποιον γνωστό του θα βρει κάτι παρήγορο να πει – μια καλή κουβέντα βρε αδερφέ! Ποίος όμως θα χαρεί πραγματικά με τη δική σου τη χαρά, ενώ δε θα έχει κάτι να αποκομίσει; Αυτόν τον άνθρωπο να τον εκτιμάς σαν πραγματικό διαμάντι! Είναι ο φίλος που τη χαρά σου θα την κάνει δική του και είναι ο ίδιος που θα βιώσει η λύπη σου σαν να ήταν δική του και θα ψάξει να βρει λύση στο πρόβλημά σου σαν να είχε προκύψει στον ίδιο. Και καθώς περνούν τα χρόνια, αυτός ο φίλος αποτελεί οικογένεια. Μια οικογένεια από επιλογή! Τους φίλους αυτούς τους συναντά κανείς στα πιο απίθανα μέρη… αλλά στις πιο ειλικρινείς στιγμές της ζωής. Δεν είναι ανάγκη να βρίσκεστε συνέχεια, ούτε καν συχνά αλλά ξέρεις πολύ καλά ότι αποτελεί μέρος της οικογένειας που χτίζεις από επιλογή και ότι θα είναι πάντα εκεί για σένα. Θα σου το δείχνει, χωρίς να λέει πολλά λόγια, μόνο με μια φωτογραφία του παιδιού του που θα σου λέει «χρόνια πολλά θεία»!! Αυτά τα άτομα είναι τα διαμάντια της ζωής σου! Ακριβοθώρητα και πολύτιμα, όπως και το ίδιο ο δώρο της ζωής. Να τους χαίρεσαι!!!!

γράφει η Λαμπρινή Παναγοπούλου