18 Νοεμβρίου : Ημέρα μνήμης Θυμάτων Τροχαίων


Γράφει η Βογιατζάκη Δέσποινα

Σήμερα είναι μια Παγκόσμια Ημέρα που όλοι οι άνθρωποι, είμαι σίγουρη, θα εύχονταν να μην υπάρχει λόγος ύπαρξης. Δυστυχώς, είναι μετά τα θύματα πολέμου, ο πιο άδικος λόγος θανάτου-στη χειρότερη περίπτωση- ή τραυματισμού! Στην Ελλάδα, από το 1990 έως σήμερα, έχουν χάσει την ζωή τους 40.000 άνθρωποι!! Αν μπορεί κάποιος, να σκεφτεί ένα τροχαίο ατύχημα, αντικειμενικά/ λογικά, μακριά από συναισθήματα, θα διαπιστώσει ότι ένα τροχαίο ατύχημα/ δυστύχημα είναι το πιο άδικο και «γελοίο» ατύχημα που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο από έναν άλλο άνθρωπο.


Είναι άδικο γιατί, ένας πεζός, κινδυνεύει να τραυματιστεί ή να σκοτωθεί από έναν απρόσεκτο οδηγό.

Ένας προσεκτικός οδηγός κινδυνεύει να τραυματιστεί ή να σκοτωθεί από έναν απρόσεκτο οδηγό.

Ένα παιδί, την ώρα που παίζει στη γειτονιά του ή που διασχίζει το δρόμο, κινδυνεύει να τραυματιστεί από έναν ασυνείδητο (τις περισσότερες φορές) οδηγό.

Είναι «γελοίο» γιατί, ένας άνθρωπος κινδυνεύει στην άσφαλτο, είτε ως φταίχτης είτε ως θύμα, διότι δεν έβαλε την ζώνη ασφαλείας, δεν φόρεσε το σωστό κράνος, δεν σταμάτησε στο STOP/ κόκκινο φανάρι, δεν έλεγξε στις διασταυρώσεις, δεν μείωσε ταχύτητα, δεν περίμενε να πραγματοποιήσει σωστή προσπέραση, διότι οδήγησε μεθυσμένος ή γιατί δεν τοποθέτησε σωστά το παιδί στο ειδικό κάθισμα…

Όλα αυτά που αναφέρθηκαν δεν χρειάζεται να είναι κάποιος γνώστης του Κ.Ο.Κ. για να τα γνωρίζει. Θέλει συνείδηση και θέληση για να τα σκεφτεί και να τα εφαρμόζει.

Δεν είναι ντροπή να οδηγείς προσεκτικά. Αυτό που χρειάζεται είναι να αγαπάς την ζωή σου και να σέβεσαι την ζωή εκείνων που βρίσκονται στο όχημά σου.

Δες το video που ακολουθεί:



Μπόρεσες να το δεις μέχρι τέλος??

Σε αυτόν, τον πόλεμο της ασφάλτου, μόνο εμείς μπορούμε να βάλουμε ένα τέλος! Όχι η πολιτεία, αλλά εμείς. Τα παιδιά μας, εμάς μιμούνται. Όχι το κράτος. Φυσικά, η πολιτεία έχει ευθύνες και είναι υποχρεωμένη να φτιάξει σωστούς δρόμους. Αλλά για τον τρόπο που οδηγάει ένας άνθρωπος, είναι υπεύθυνος μόνο ο ίδιος!!

Ο σωστός χειρισμός του οχήματος μας, δεν θα πραγματοποιηθεί από την μια στιγμή στην άλλη. Θέλει χρόνο και υπομονή. Μα κυρίως, θέλει εκπαίδευση.  Εμείς πρέπει να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας και στην συνέχεια τα παιδιά μας! Η εφαρμογή του Κ.Ο.Κ. δεν είναι υποχρέωση ή αγγαρεία. Είναι τρόπος σκέψης και προστασίας της ζωής μας!!   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου